Lekke band

Ik was ’s avonds in regenkleding op weg naar de lokale ledenvergadering van de Fietsersbond. Langs de Nieuwe Herengracht hadden hufters in het tunneltje onder de Weesperstraat bierflesjes kapot gegooid. Ik zag de scherven en scherpe glasrandjes te laat. Dat voelde niet goed. En ja hoor, meteen klonk er een sissen op het ritme van mijn wielen en 50 meter verderop was mijn voorband leeg en plat.

Een afmelding ge-appt naar het bestuur van de vergadering. Een bericht terug: ‘daar horen moderne banden tegen te kunnen maar sterkte’. Heerlijk, zo’n deskundige, immer kritische groep mensen en toch meelevend!

Er zat niets anders op dan naar huis te lopen. Onderweg even lekker de gedachten laten gaan. Ik had sinds tijden geen lekke band meer gehad. Het was waarschijnlijk een groot gat. Ik hoopte het nog te kunnen plakken en moest anders maar een nieuwe band kopen. Hoe zat het ook alweer met de bandenmaten? Was dat nog steeds 28 X 15/8 X 1/8 of iets dergelijks? Je hoorde ook wel 700 en 622 noemen.

De volgende ochtend heb ik de band van de velg gehaald. De oorzaak van het lek was makkelijk te vinden. Een puntig, bruin stukje glas stak zo’n 1/2 cm door de band naar binnen. Ik mag van geluk spreken dat ik er mijn hand niet aan heb opengehaald. Het had wel een flink scheurtje gemaakt in de binnenband. Maar dat kon toch nog geplakt worden. Hulde aan het Simson fietsreparatiedoosje!