Londen

Herfst 2008 stond het Britse pond laag…

map1De herfstvakantie is net lang genoeg voor een fietstocht heen en weer naar Londen. De routes naar de Engelse hoofdstad zijn comfortabel maar de dagen kort. Ik moet flink doortrappen om na een week op tijd weer thuis te zijn.
De eerste kilometers kan ik dromen: Artis, Omval, Ouderkerk… Gaandeweg bereik ik minder bekend terrein, het Groene Hart, de olieopslag bij Rotterdam,  Zeeuwse deltawerken, boulevards in België, Noord-Frank rijk…
De ferry vaart in twee uur van Duinkerken naar Dover. Hij deint op de golven in de harde wind. Het regent en ik zie de beroemde witte rotsen van Dover pas wanneer we er zo ongeveer tegenaan varen.
Nooit eerder heb ik deze overtocht gemaakt. Hij is klassiek en ik vond dat ik hem een keer gedaanNCN1 resize copy moest hebben.
De ferry vervoert in dit jaargetij weinig fietsers. De enige die ik zag had achter zijn fiets een fietskar gehangen en stond keurig opgesteld tussen de wachtende auto’s. Zijn kar was beladen met dozen, een stoel, een kruk, een lamp en boeken. Hij kwam uit Lille en was bezig naar Londen te verhuizen, waar hij zijn geluk ging beproeven.
Aan land moet ik opboksen tegen een storm en haal niet meer dan vijf kilometer per uur. Iets buiten Dover zet ik mijn tent op de krijtrotsen in de beschutting van struiken. ’s Ochtends als Eigen weg Doverde wind is gaan liggen waag ik me naar de rand van de afgrond. Diep beneden rollen de golven tegen de krijtrotsen. Uit het grauwe water doemt in de verte het nog in nevelen gehulde Frankrijk op. Mijn hele leven heb ik me dat al afgevraagd, en eindelijk zie ik met eigen ogen dat je de overkant van Het Kanaal kan zien.
Ik volg de genummerde routes van het National Cycle Netwerk. Met de bijbehorende gids en kaarten zou4 dat eenvoudig moeten zijn. Maar het wordt een hele zoektocht. Sommige bordjes staan verstopt achter bosschages voor nauwelijks zichtbare zijwegen. Bij vliegveld Gatwick onder de rook van Londen is me überhaupt niet duidelijk waar ik fietsen mag. Overal zijn vierbaanswegen, viaducten en tunnels. In de berm liggen kapot gereden straatmeubilair en gebroken glas. Een bus kan me nog net ontwijken. De chauffeur was door rood gereden en bij mij ontbreken de goede reflexen. Linksrijden is me nog geen automatisme.
In de avondschemering sta ik in Greenwich langs de oever van de Thames. Aan de overkant verheft zich een hypermodern zakendistrict (Canary Wharf). Met de fiets aan de hand ga ik eerst door de Greenwich Foot Tunnel (gebouwd tussen 1899 en 1902) een eeuw terug in de tijd. Er waait een gure wind in het financiële zakendistrict maar er hangen tenminste zichtbare bordjes van.
Een geldautomaat geeft voor mijn dure euro’s verrassend veel ponden, ook dat is wel fijn. Ik rijd over het Isle of Dogs langs de hoogbouw van Canary Wharf. Veel staat te huur en te koop. Het begint al donker te worden. Waar zijn de mantelpakjes en krijtstrepen die ik verwacht had te zullen zien? Ik zie slechts wegomleidingen en zandhopen. Is deze naa2rgeestigheid het gevolg van de crisis, een nakende recessie? Een uur later ben ik ondanks routebordjes weer terug bij de voetgangerstunnel. Een mevrouw met een huilend kind ziet mijn wanhoop. Ze zegt dat de buurt al meer dan een jaar zucht onder een onduidelijke omleiding.
In de wijk Hackney ontmoet ik toeterende en boos gebarende automobilisten. Over het algemeen zijn de Engelsen vriendelijk, maar hier niet. Hackney schijnt ook een buurt te zijn waar het ’s nachts in je tentje slecht toeven is. Ik houd daarom de aanbevolen fietsroute voor bekeken en laat mij zo snel mogelijk meevoeren over de A 10 in een enorme verkeersstroom naar de noordrand van Londen.

Pas ter hoogte van Lee Valley Parc wordt het stiller. Diep in de nacht ik zet ik mijn tentje naast het fietspad om een paar uur te slapen.Bij het tentje (1)

Auteur: Nepveu

Ik woon in Amsterdam en verplaats me per fiets.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *