In Franse supermarkten verkopen ze zuivel te kust en te keur. Eindeloze stellages met kazen, kwarken en tal van onduidelijke flessen en verpakkingen.

Een gewoon pak vla of vruchtenyoghurt, waar een normaal mens behoefte aan heeft, is evenwel niet te vinden. Ik zoek me telkens suf tussen kleurige pakken ‘paniers’ van samengebundelde eenpersoons kuipjes.

Soms kom ik de winkel uit met een voordeel panier ‘avantage avantage’ met wel zestien toetjes in smaken van ik weet niet hoeveel verschillende rode vruchten. Die lepel ik dan op een bankje één voor één leeg.

Bij het achtste bakje (à 125 ml) heb ik wel ongeveer genoeg. Het is ook verstandig om iets over te houden voor als je later weer trek krijgt

Die resterende kuipjes vormen een risico in de fietstassen door hun kwetsbaarheid. Voor je het weet barst er eentje open en zitten al je kleren onder de yoghurt ‘aux bons Morceaux de Fruits’. Om dat te voorkomen schep ik de resterende toetjes één voor één leeg in een thermosfles.

Daarna zoek ik een afvalbak om de berg bakjes te deponeren. Voordat ik dat doe, scheid ik, conform de aanwijzingen op de verpakking, het karton (cartonnette), de bakjes en de dekseltjes (opercule) van elkaar. Dat gaat makkelijk (facile) en is beter voor het milieu.

Het overscheppen van eenpersoons toetjes naar een hanteerbare portie