In de zomer van 1980 was ik achttien. Ik had eindexamen gedaan en zat vol verwachtingen. Met twee schoolvrienden ging ik op Interrail naar Italie en met de nachttrein reden we langs het meer van Lugano. Daaraan bewaar ik bijzonder goede herinneringen.

Toen kon je de ramen van de trein nog opendraaien. Een zwoele wind waaide naar binnen. Op de hoge hellingen rond het water fonkelden duizenden lichtjes.

46 Jaar later ben ik in Lugano uitgestapt en zit ik in een hotel aan diezelfde spoorlijn naar Italië.

En bij het vallen van de avond kijk uit over het meer. Het is nog even mooi als toen.