Na een dag zweten op de fiets kwam ik bij  Les Etangs de Saint Pancras, een camping naturiste. Het is een feest om tegen de avond aan te komen bij een camping, helemaal als je er zonder kleren mag lopen. Je gooit ze gewoon uit en loopt zo onder een douche of, zoals hier, in een vijver (etang). Tegenover de receptie zaten aan tafeltjes in de groene schaduw de mensen al bloot aan het bier. Maar voor mij dreigde dat er niet in te zitten. De camping was tjokvol, verwelkomde de eigenaar. Gelukkig opperde zijn vrouw dat een plekje ergens langs een pad aan een van de watertjes toch zou moeten kunnen lukken?Het ging immers om een ‘très petit tent’. De man heeft mij rondgeleid over een inderdaad tjokvol terrein. Maar ten slotte kreeg ik keuze uit twee (niet officiële plekjes). Beide perfect wat mij betreft. Aan het bier tussen de streeploos gebruinde mensen geneerde ik mij wel een beetje voor de witte zon-afdruk die mijn fietsbroek heeft achtergelaten maar niemand sprak me daar op aan. Alles werd al gauw normaal en zo vanzelfsprekend, dat ik er de volgende dag bij het vertrek om moest denken de fietsbroek weer aan te trekken.