Vanaf Neuchâtel was het een pittige klim om in de Jura te geraken. Maar eenmaal daar trof ik een glooiend, groen landschap, waarin koeien graasden met klingelen bellen. Verspreid staan er boerderijen, bomengroepen, en beekjes kabbelen voorbij. Wel werd ik tijdens een nacht in het open veld getroffen door een onverwachte storm. Ik dacht even dat God voorbij zou komen, maar diens zachte zoete suizen, zoals door de profeet Elia beschreven, bleef uit. Wonderlijk was wel dat er geen druppel regen viel en geen donderslag klonk.
De Jura is in trek bij Zwitsers, begint iedereen die ik hier spreek, omdat zij onbekend en rustig is. De meeste mensen jakkeren door naar de Alpen en laten de Jura rechts danwel links liggen. Een man die mij had uitgenodigd voor een kop koffie op stoeltjes voor zijn kampeerauto, vertelde dat mijn route (naar Belfort) vanaf zeker moment alleen nog maar zou dalen. Dat was opzichzelf een prettig vooruitzicht – en op die plek aangekomen was het panorama schitterend – maar het markeert ook mijn afscheid van de Jura, dat ik liefst nog had willen uitstellen.